Caminin bölümleri

Caminin bölümleriCaminin kısımları

Mihrab:
Terimde camilerin kıbbe duvarında, yarım daire şeklinde ve öne doğru eğik olan ve namazda imamın namaz kıldığı yere mihrab denir. Mihrab, camilerde kıble yönünü belirleyen, kıble duvarına açılmış, cemaatle namazlarda imamın en önde durduğu yerdir

Minber:
Cuma ve bayram namazı kılınan yerlerde hatiplerin hutbelerini okumak için çıktıkları basamaklı yerlere minber denmektedir Mihrabın sağ tarafında ve kıble duvarına dik olarak durur

Vaaz Kürsüsü:
Camilerde vaizlerin cemaata vaaz vermek için üzerine çıktıkları yüksekçe yerdir.

Hünkar Mahfili:
Sultanların inşa ettikleri camilerde zeminden yüksek ve kafesle bölünmüş yere denmektedir

Müezzin Mahfili:
Müezzinlerin, camilerde, birarada oturmaları için ayrılmış yüksekçe yerdir

Son Cemaat Yeri:
Cemaate yetişemeyenlerin sonradan namazlarını kılabilmeleri ve namaz kılarken gelip geçenlerin engele olmayacağı yerdir

Minare:
Aslı "menare" olan bu kelime dilimize "minare" olarak geçmiştir Nur yeri (ışık yeri) manasına gelip, camilerde ezan okumak maksadıyla inşa olan yüksek yere minare denmektedir.

Şadırvan:
Namazdan önce abdest almak için, genellikle avlu ortasında bulunan ve etrafında muslukların sıralandığı su haznesidir.

Avlu:
Cami harimlerine bitişik, genellikle şadırvanı da  kapsayan üstü açık yerlere denir.

Şerefe:

Minare gövdesindeki bir veya birçok balkon. Müezzinin durduğu yer.

Kube:

Binaların üstünü örtmek için kullanılan yarım küre şeklindeki mimari unsur. Kubbe, mimari alanda eski dönemlerden beri uygulanan bir unsurdur. Tarihi gelişimi süreci içinde boyutları büyüyen kubbe asıl önemli gelişimini Türk ve İslam mimarisinde kaydetti. Kubbe zamanla Cami mimarisinin vazgeçilmez bir unsuru haline geldi. Başlangıçta küçük boyutlu kubbeler inşa eden Türk mimarlar, özellikle İstanbul’un fethinden sonra büyük kubbeli eserler yapmaya başladılar.